عبیدالله حکمِ ده سالة حکومت ری را برای عمرسعد نوشت، امّا به او نداد.
عمرسعد بلافاصله بعد از اینکه از کربلا برگشت و به کوفه رسید، گفت آن حکمی
که برای من نوشتی را بده. عبیدالله گفت آن کاغذ را گم کردم! عمرسعد گفت
یعنی چه که گم کردم؟! وقتی عمرسعد از پیش عبیدالله برگشت، گفت هیچ کس بدتر
از من به خانهاش بازنگشت؛ زیرا از امیری فاجر و ظالم اطاعت کردم و عدالت
را پایمال و قرابت را قطع کردم و به هیچ چیز هم نرسیدم! پس مبادلهای هم
با او نشد. لذا گرچه خیلیها میگویند دینش را به دنیا فروخت، امّا من به
این مطلب اشکال دارم. حال و روز او بدتر از این حرفها بود! من یکوقت میگفتم یک گوسفند را وقتی میخواهند به کشتارگاه ببرند یک
دسته علف به او نشان میدهند تا حیوان به دنبال علف راه بیفتد و به
کشتارگاه برود. امّا کنار گوش حیوان هرقدر هم بگویی «با من بیا تا به تو
علف بدهم»، هیچوقت با وعدة علف دنبالت راه نمیافتد! امّا این انسان ضعیفِ
بدبخت که اَشرف مخلوقات عالم است، با «وعدة دنیا» فریب میخورد! روز تاسوعا بود که امام حسین(علیه السلام) با عمرسعد و بیست نفر از
دشمنان ملاقات کردند. از این طرف خودِ حسین(علیه السلام) بود و فقط
عبّاس(علیه السلام) و علیاکبر(علیه السلام) همراه ایشان بودند. حضرت به
عمرسعد را نصیحت فرمود که این چه کاری است که داری میکنی؟ عمرسعد گفت اگر
با تو نجنگم، املاکم را میگیرند؛ حضرت فرمود من بهجای آن املاک به تو
مِلک میدهم. گفت خانهام را خراب میکنند؛ حضرت فرمود من خانة بهتری به تو
میدهم. یعنی به او فرمود من حتّی از نظر دنیایی هم همان وعدهای را به تو
میدهم که آن فاسق فاجر ظالم به تو داده است. او بهتر است یا منِ پسرِ
پیغمبرِ عادل؟! بعد که حضرت دیدند امیدی به او نیست، به او فرمودند به خدا
قسم امید من این است که تو به چیزی از گندم ری نرسی. امّا عمرسعد استهزا
کرد و گفت جویِ ری هم که باشد، برای من کافی است. این خبیث اصلاً مسخ شده بود. لذا به وعدة حکومت و به وعدة دنیا دینش را
فروخت. خدا شاهد است که انسان متحیّر میماند، وقتی میبیند که این ولیّ
خدا میخواهد دست این بدبخت را بگیرد و او را نجات دهد، آنوقت این انسان
مسخشده اینطور جواب میدهد. انبیا و اولیا و اوصیا همگی کارشان
هجرتدادنِ انسانها بود. اینها آمده بودند ما را از حیوانیّت به وادی
انسانیّت بکشانند و هجرت بدهند. ببینید که اینها چهقدر محبّت دارند و
چهقدر لطف دارند. «إنَّ الحُسَینَ مِصبَاحُ الهُدی وَ سَفینَةُ النَّجاة»؛
«سفینة نجات» میدانی یعنی چه؟ نجات غریق آن قایقی است که وقتی میبینید
کسی در آب دارد خفه میشود، خودش را میرساند و دستش را میگیرد و از مهلکه
بیرون میآورد. حسین(علیه السلام) این کارها را میکند... السلام علیک یا اباعبدالله...
منبع: روضه نیوز
- پرچم سرخ یا حسین
- مختارنامه ای ها
- پایگاه جامع عاشورا
- ایران و جهان چند قطبی
- ایران ارتوپد
- دریای خزر
- داستان برای کودکان و نوجوانان
- تغذیه سالم و درست
- هیئت انصارالحسین (ع) شهدای آذریهای تنکابن
- هیئت انصار الحسین
- بزرگترین وبلاگ اشعار مذهبی
- بچه های شیعه
- سایت مسجد جمکران
- پایگاه اطلاع رسانی تعزیه ایران
- تجربه های آموزشی قرآنی
- دار الایتام امام هادی (ع)
- آموزش زبان انگلیسی برای کودکان
- کوچکترین مرد کربلا
- پایگاه مقاومت شهدای پسکلایه کوچک
- شجره طیبه صالحین
- فروشگاه اسلام مارکت
- آموزش مداحی امیرپور خادم العباس
- شیعه نیوز
- شیعه لیدرس
- هاست رایگان
- پوسترهای مذهبی
- مجمع جهانی حضرت علی اصغر(ع)
- دختران آفتاب
- سایت آیت الله سیستانی
- مرکز تعلیمات اسلامی واشنگتن
- تو فقط لیلی باش
- طرح عفاف و ترویج حجاب
- حسینیه نوحه
- طراحی سایت
- ریاحین
- سبک زندگی اسلامی
- کتابخانه احادیث شیعه
- اسلام کوئست
- مسجد الزهرا
- عقیق