امام حسین(علیه السلام) شب عاشورا خطبه میخواند؛ بعد رو میکند به
اصحاب و میگوید اینها با من کار دارند. چرا؟ چون حسین(علیه السلام) پیکرة
اسلام است، اساس اسلام است. میفرماید اینها با شما کاری ندارند؛ هر کس
میخواهد برود، برود.[14] سیاهی شب را هم مثل مَرکب راهواری بگیرید، دست زن
و بچة مرا هم بگیرید و بروید. نوشتهاند اصحاب بلند شدند، اولین نفر هم
حضرت ابوالفضل(علیه السلام) است؛ گفت کجا برویم آقا؟! برویم که زنده
بمانیم؟! زندگی بیتو زندگی است؟! اصحاب هر کدام با تعبیراتی، تکتک شروع
به اظهار وفاداری کردند. یکی گفت اگر هفتاد بار هم در راه تو کشته شوم، دست
از تو بر نمیدارم؛ دیگری گفت اگر هزار بار... وقتی همة حرفها تمام شد،
حضرت رو کرد به اصحاب و گفت فردا همهتان شهید میشوید؛ راه این است. «وَ
مَن یَخرُج مِن بَیتِهِ مُهاجِراً إِلَى اللَهِ وَ رَسُولِهِ...» برویم سراغ کریم اهل بیت، امام حسن(علیه السلام) و امشب به پسرش متوسل
شویم. صحبتهای حضرت که تمام شد، قاسم به خدمت عمو آمد. آنچه عجیب است این
است که مرحوم علامه مجلسی مینویسد: «هُوَ غُلامٌ لم یَبلُغ الحُلُم». یعنی
هنوز به حد بلوغ هم نرسیده بود. البته عجیب هم نیست، چون این پسر در دامن
حسین(علیه السلام) پرورده شده است و دستپروردة حسین است. قاسم رو کرد به
عمویش و گفت: «یا عَماه»، عمو جان! آیا من هم جزء این شهدا هستم یا نه؟
حسین(علیه السلام) نگفت شهید میشوی؛ نگاه کنید که جواب حضرت چه قدر
آموزنده است! فرمود: «کَیفَ المَوتُ عِندَک». یعنی بگو ببینم مرگ در ذائقة
جانت چگونه است؟ قاسم جواب داد: «أحلَی مِنَ العَسَل»؛ از عسل شیرینتر
است. وقتی حسینu این جواب را شنید، باز هم صراحتاً به او نفرمود که تو هم
از شهدایی؛ بلکه به او گفت فردا در این خیمهها مردی جز علی بنالحسین
ـیعنی زینالعابدین(علیه السلام)ـ باقی نمیماند. این اشاره است به اینکه
حتی علی اصغر هم کشته میشود. یعنی حضرت با کنایه به قاسم فهماند که تو هم
شهید میشوی. روز عاشورا شد و اصحاب شهید شدند. وقتی علی اکبر رفت و شهید شد، اینجا
بود که قاسم آمد خدمت عمو تا آماده شود و به میدان برود. از حضرت اذن میدان
خواست. مینویسند: «وَ نَظَرَ الحُسینُ إلَیهِ قَد بَرَزَ»؛ حسین(علیه
السلام) دید قاسم آماده شده و میخواهد به میدان برود. «اِعتَنَقَهُ»؛ یعنی
او را در آغوش گرفت و به خود چسباند. «وَ جَعَلا یَبکِیَانِ حَتی غُشِیَ
عَلَیهِمَا»؛ یعنی آنقدر حسین(علیه السلام) گریه کرد و قاسم گریه کرد، تا
هر دو بیحال شدند و غش کردند. اما حسین(علیه السلام) به او اذن میدان
نداد. مینویسند: «فَلَم یَزَل یُقَبِل یَدَیهِ وَ رِجلَیه حتی أذِنَ لَه»؛
یعنی قاسم آنقدر دست و پای عمو را بوسید، تا اینکه عمو اجازه داد. قاسم
به میدان رفت، اما طولی نکشید که صدایش بلند شد: «یا عَماه»
منبع: روضه نیوز
- پرچم سرخ یا حسین
- مختارنامه ای ها
- پایگاه جامع عاشورا
- ایران و جهان چند قطبی
- ایران ارتوپد
- دریای خزر
- داستان برای کودکان و نوجوانان
- تغذیه سالم و درست
- هیئت انصارالحسین (ع) شهدای آذریهای تنکابن
- هیئت انصار الحسین
- بزرگترین وبلاگ اشعار مذهبی
- بچه های شیعه
- سایت مسجد جمکران
- پایگاه اطلاع رسانی تعزیه ایران
- تجربه های آموزشی قرآنی
- دار الایتام امام هادی (ع)
- آموزش زبان انگلیسی برای کودکان
- کوچکترین مرد کربلا
- پایگاه مقاومت شهدای پسکلایه کوچک
- شجره طیبه صالحین
- فروشگاه اسلام مارکت
- آموزش مداحی امیرپور خادم العباس
- شیعه نیوز
- شیعه لیدرس
- هاست رایگان
- پوسترهای مذهبی
- مجمع جهانی حضرت علی اصغر(ع)
- دختران آفتاب
- سایت آیت الله سیستانی
- مرکز تعلیمات اسلامی واشنگتن
- تو فقط لیلی باش
- طرح عفاف و ترویج حجاب
- حسینیه نوحه
- طراحی سایت
- ریاحین
- سبک زندگی اسلامی
- کتابخانه احادیث شیعه
- اسلام کوئست
- مسجد الزهرا
- عقیق